هوای روزمرگیام که تنگ می شود، آنقدری که جانم رو به در رفتن برود و نفسی برای تداوم این حیات تاثرآور نداشته باشد؛ تنها گوشهای که بتوانم بهش پناه ببرم خیال است، هنوز خیال است. خیالهای دور و دراز و ناممکن، همان خیالهای دلافروز پانزدهسالگی که هنوز هم تپش به دلم میاندازد. یک آن انگار کسی توی سرم سرخوشانه ...

توی نوشتههای قدیمیام، تکه یادداشتی را پیدا کردهام که میتواند برای یک عمر اندوه بس باشد. تکه یادداشتی که دوباره و هزار باره به یادم میآورد که جبر، جبرِ محتوم طبقه و جغرافیا و ژنتیک، چگونه یک عمر آدمی را به بدبختی مینشاند:درست نظیر پرندهی بهشتی، بالِ کلماتم را میگشایم، توی هوا میچرخم،خوش رقصی میکنم و ...

کاش کسی بود که میتوانستم باهاش حرف بزنم...

4. همچون پرنده ای ... همان نیم چهره ی محو ات که از زیر کلاه بارانی دیده بودم را فراموش میکردم اگر صدات از زیر درخت انار نمیرسید که :" این یکی با بقیه شان فرق میکند ، رنگ بال و پرش دگر طور است ، کرک هاش زمخت ترست و حتی بال زدنش شکل دیگری ست . هنوز آنقدر درگیر عینیت شان نشدی که ننشیند روی موهات ، شده ...

کجا باشد وطنم ، که زخم مسافت های دور و درازش زیر بال هام ننشسته باشد...؟ زمینم را کجای این همه خاک بگذارم که دلم چرکِ دریدگی ها و خون باریگی هاش نباشد؟ سرود سرزمینم چه نوا و واج و واژه ای باشد که گوش هام سنگین زخم زبانش نباشد؟ وطن کجاست؟ وطن ام کجاست؟...دست های توست که لای انگشت هات به خواب میروم ، ...

خالی ام. و اگر خنجری فروکنی توی رگ هام ، پوستی نیست ، گوشتی نیست ، خونی نیست ... خلاء بی رنگی ست که فوران میزند و محو می شود توی هوا . و اگر کلامی هجی کنی کنار گوش هام ، زبانی نیست ، منطقی نیست ، فهمی نیست ... تنها طوفان سهمگینی ست که می پیچد توی خالی ِ خانه ای بی سکنه ، بی ورثه. + عنوان : دهلوی. + ...

1.و حتی نتوانی کلمه ای بنویسی از حجم دردناک توی گلوت.حتی نتوانی فریاد اش کنی ، زجه اش کنی ، بد و بیراه اش کنی و تف کنی توی صورت آینه .که اینطور مانده باشی میان زندگی... بی پس ، بی پیش . 2. غرق شده ام . انقدر که رسیده باشد به دهانم ، انقدر که دهان بیست و چهار ساله ام به جای بوسه طعم خفه گی بدهد ، طع

تمام این مدت را فکر کردم . به چیزهای زیادی . به امید ، به دوستی ها ، به دوست داشتن و توقع دوست داشته شدن ، به نوشتن و حرف زدن ، به عشق ، به عشق ، به عشق که چهره ی آبی اش را سال ها پیش زیر خاک باغچه دفن کردم ، به فکر کردن حتی . پازل های مبهم تجربه هام را کنار همین فکر کردن گذاشتم و فهمیدم امید مفهوم

آن دوست قدیمی ، سال های سال پیش به من گفت : "چون از دل هزاره ها بر دنیا نظر بیفکنی ، چون موجی ست در آمد و شد ." آن روزها نه ، اما حالا انعکاس این حرف را در تک تک لحظات می بینم. در کلماتی که می نویسم . در عکس هایی که می گیرم . در آدم هایی که تکرار می شوند . حتی در ضربه هایی که می خورم . وقتی جزئیات

شب های اندوهبار من ، از تو و تصویر پروانه ها خالی ست...

گیر کردن توی تاری که خودت ، گوشه ای از زندگی تنیده ای چیز بدی است ، اما بدتر از آن ، این است که بدانی هیچ وقت هیچ کس نه برای نجات ات می آید و نه برای کشتن ات . شبیه وقتی ست که دست و پات را قفل می کنی ، کلید اش را قورت میدهی و خودت را پرت می کنی ته آب ، درست جایی که کسی گذرش به ان نمی خورد . آد

4. همچون پرنده ای ... همان نیم چهره ی محو ات که از زیر کلاه بارانی دیده بودم را فراموش میکردم اگر صدات از زیر درخت انار نمیرسید که :" این یکی با بقیه شان فرق میکند ، رنگ بال و پرش دگر طور است ، کرک هاش زمخت ترست و حتی بال زدنش شکل دیگری ست . هنوز آنقدر درگیر عینیت شان نشدی که ننشیند روی موهات ،

هنگام بدرقه عشق پیراهنی چندان سفید بر تن کن که گویی برهنه ای... +نصرت.